PULSOKSYMETRIA
Pulsoksymetria jest ważną metodą diagnostyczną do określania prawidłowego utlenowania tkanek jest pulsoksymetria, czyli nieinwazyjna metoda przezskórnego oznaczania wysycenia tlenem hemoglobiny we krwi tętniczej (tzw. pomiar saturacji – SaO2).
Pozwala ona o wiele dokładniej niż wzrokowo określić stopień sinego zabarwienia ciała dziecka – „sinicy” występującej w przypadku wielu wrodzonych wad serca. Do pomiaru saturacji służą pulsoksymetry, umożliwiające pomiar procentu wysycenia hemoglobiny tlenem. Pulsoksymetry stanowią samodzielne urządzenia lub mogą być wbudowane w kardiomonitory.
W czujniku pulsoksymetru, który u dzieci umieszcza się na dłoni, kciuku, palcu wskazującym lub dużym palcu stopy lub na stópce niemowląt, znajdują się dwie diody – w tym jedna czerwona – oraz fotodetektor. Prawidłowy stopień wysycenia hemoglobiny tlenem we krwi tętniczej wynosi około 97–99%.
ZALETY PULSOKSYMETRII:
- metoda jest nieinwazyjna
- może być stosowana przez długi okres
- nie wymaga kalibracjidane przekazywane są natychmiast
- czujnik przez wiele godzin może się znajdować w jednym miejscu, nie powodując nagrzania skóry
- błąd pomiaru jest niewielki
WSKAZANIA:
Pulsoksymetria jest zazwyczaj wykorzystywana przy podejrzeniu obniżenia saturacji tlenem krwi tętniczej do wykrywania i monitorowania tego zaburzenia, szczególnie w przypadku:
- podejrzenia i w celu monitorowania leczenia niewydolności oddechowej;
- monitorowania leczenia tlenem (tlenoterapii);
- monitorowania stanu ciężko chorych;
- podczas znieczulenia ogólnego i w okresie bezpośrednio po nim.